اثرات تداوم یک امید

۱۳۹۵-۰۷-۲۲ نظرات
دکتر محمد کرمي‌راد تريبون جهاني سخنرانی در سازمان ملل که همه خبرگزاري‌ها و شبکه‌هاي دنيا روي آن حساس هستند، يکي از مهم‌ترين و بهترين فرصت‌ها بود که آقاي روحاني از دست داد. يکي از مواردي که روي موضع رئيس‌جمهور مي‌توان تحليل و بحث نمود موضع دوگانه و دو پهلوي ايشان است، اما توقع و انتظار يک کشور انقلابي و دوستداران انقلابي ما در دنيا، کساني که اميدشان به ام‌القراي اسلام يعني ايران که در صف اول مبارزه با آمريکا و اسرائيل است، توقع کمي نيست. از سوي دوستداران ما در دنياي خارج، مقاومت از مهمترين مسائلي است که همواره به آن واکنش نشان داده‌اند. ما توقع داشتيم آقاي روحاني به خوبي به تحولات منطقه بپردازد و نقش جمهوري اسلامي ايران در تحولات منطقه و مسئله سوريه، عراق و يمن را بيان نمايد. آقاي روحاني بايد در برابر جناياتي که آل‌سعود در ارتباط با کمکي که به تروريست‌ها و پرورش تروريست مي‌کند و تباني که با منافقين و گروهک‌هاي ضد انقلاب ايراني مي‌نمايد و همچنين در رابطه با جنايت در منا موضعي انقلابي و محکم مي‌گرفت طوري که در تمام رسانه‌هاي دنيا اين صداي انقلابي ايران به گوش دوست و دشمن برسد. ما ياد شهيد رجايي مي‌افتيم که چطور از اين تريبون استفاده مي‌کرد يا حتي آقاي احمدي‌نژاد که هر وقت به سازمان ملل مي‌رفت رفتار و گفتمان انقلابي انجام مي‌داد و از همه مهمتر مقام معظم رهبري وقتي رئيس‌جمهور بودند چقدر زيبا و برازنده اين نظام سخنراني مي‌کردند و مرحوم حضرت امام(ره) از نطق ايشان بسيار خوشحال مي‌شدند

با اين سابقه ذهني براي دنيا انتظار حداقلي بود که دکتر روحاني بتواند آن را در حالي که رسانه‌هاي دنيا گوش داده و منعکس مي‌کنند به منصه ظهور بگذارد اما متأسفانه آقاي رئيس‌جمهور راجع به کوتاهي‌ها و بدعهدي‌هاي آمريکا نسبت به مسئله برجام، به يک گلايه اکتفا کرد. گلايه چيست؟ رئيس‌جمهور بايد در همان جا مسئله شکايت را مطرح مي‌كرد و سازمان ملل را به چالش مي‌کشيد. شاهد اين همه جنايت در دنيا هستيم. يکي از اخواني‌هاي سوريه در جبهه النصره رسماً به کمک‌هاي مستقيم آمريکا اعتراف کرده و درخواست کمک مجدد و تقويت بيشتر از جانب آنها را كرده است. اگر ما يک قدم عقب بنشينيم، دشمن ده قدم جلو مي‌آيد لذا بايد موضع آقاي روحاني يک موضع انقلابي مي‌بود که در داخل کشور حداقل آنهايي که ارزشي ولو با گرايشات خاص هستند اما روي انقلاب تعصب دارند، در اين سال آخر به ايشان اميداوار مي‌شدند. از همه مهم‌تر اين بود که ايشان موضع محتاطانه گرفت و به دليلي نتوانست به مباحثي که در حل و فصل گره‌هاي مهمي که اصل آن مشکل آمريکا و عربستان سعودي هستند، ورود پيدا کند. سکوت ايشان يک مقدار جاي سؤال و بحث دارد.

شايد هنوز به انتظار گوشه چشمي نشسته‌اند تا بلکه کمک و مساعدتي شود که براي آينده از آن بهره بيشتري بگيرند. در اين روزها در تحليل‌هاي شبکه‌هاي اجتماعي و موضوعاتي که در کف جامعه مطرح است بحث انتخابات آينده است. وقتي کسي دستش خالي است در گفتارش تناقض بسيار مشهود است. ايشان در ابتداي توافقات برجام با قاطعيت در همه شبکه‌هاي دنيا اعلام کرد که در اولين روز قبول برجام تمام تحريم‌ها برداشته شده و فشارها برطرف مي‌شود، اما هيچ اقدامي از سوي طرف‌هاي مقابل صورت نگرفته است. اين موضع محتاطانه ايشان جاي تأمل دارد و انتظار از يک فرد انقلابي که قبل از انقلاب هم فعاليت داشت چيز ديگري است. بنده در خاطرم هست زماني که ايشان تازه رئيس‌جمهور شدند، مرحوم عسگراولادي با ايشان ديدار داشته و تبريک گفتند، آقاي روحاني گفتند که ما از يک خانواده هستيم و من اصلاً به دليل سخنراني‌ام براي ياد شهداي مؤتلفه توسط رژيم ستمشاهي به زندان افتادم. بر اين اساس هم انتظار بود که اين روحيه انقلابي در ايشان باشد.

ضمن اينكه سخنراني ايشان را در روز سوم در سازمان ملل ديديم که در سالن جمعيتي نبود. اينها قابل تأمل و تحليل است. در عين حال گفته مي‌شود که هواپيماي آقاي روحاني در يک مکان نظامي به زمين نشسته است. بالاخره توقع و انتظار ملت عزيز ايران اين بود که به محض اينكه ايشان به ايران برگشتند، گزارش کاملي از دستاورد اين سفر بيان کنند و خدمت مقام معظم رهبري و مردم گزارش دهند. به دليل اينکه اين سفر اثر مطلوبي نداشت بازتابي هم از آن ديده نشد.

PrintFriendly and PDF

نظرات

مشاهده گفتگو

بدون نظر!

شما بایدوارد شوید برای ارسال یک دیدگاه.

اطلاعات شما امن خواهد بود!آدرس پست الکترونیکی شما منتشر نخواهد شد. همچنین دیگر داده ها با سوم شخص به اشتراک گذاشته نمی شود.